İnsanlarım

Bir, iki, üç ,beş
Biriktirdim insanları
Bazen gece ile bölüştüm
Yarım kalmış bir hikâyede
Bazen de gündüze ekledim
Şiirin son kıtasında
O kadar yabancı oldular ki
Derviş gibi
Zamanda aradım tek tek
Kimisini sur dibinde
Ölüme terk ettim
Gece karanlığında
Kimisini mavi gökyüzüne dalarken bıraktım
Kimsesizler sokağında
Ne çok kaybettim
Hükümsüzce...
Biriktirdiklerim şimdi yok
Hiç var olmadılar mı
Yoksa bir yanılsama mıydı
Varlıkları bende
Oysa ne çok varlar mış gibi acıttılar
Ellerimi, ayaklarımı, gözlerimi
Giderken
Şimdi kimse yok
Ben de yokum
Kim var oldu peki bende
Ben kimde var oldum