Gözleri Ela idi Sanırım 

‎Merhaba ile başladı 

‎Her gecenin ardından

‎Yalnızlığa şiirler yazılırdı

‎Cevapsız sorular

‎Sabahları var ederdi

‎Umudunu kaybetmiş günlerde 

‎

‎Gözleri ela idi sanırım

‎Acılar diyarından,

‎Yazılmış satır aralarına

‎Nefes verirdi kimi zaman ,

‎Kendinden her zaman 

‎Devrik cümlelerle bahsederdi

‎İlk cümleyi anlatır 

‎İkinci cümlede gezgin olur 

‎Çıkardı bilinmezliğe ,

‎Bilinmez hikâyelerin

‎Son cümlesine taht kurmuş

‎Suskun bir anlatıcıydı o

‎

‎Bir merhaba ile dille gelir

‎Tarihleri konuşturdu

‎Gecelerin hükmünde

‎Sonra....

‎Bir bir yad ederdi , 

‎Geçmişin tozlu raflarını

‎Gelecek suskun kalırdı hep dilinde

‎Gözleri ela idi

‎Ruhunu geceye asan

‎Gözlerinde uçurumlar uçuran

‎Sesi ile şiiri konuşturan

‎Suskun bir anlatıcıydı o

‎

‎Kayboluyordu arada bir

‎Ayaklarına yüreğini asar

‎Yürürdü saatlerce

‎Bir çay molasında

‎Biraz şiir biraz türkü ekler

‎Susardı kendi sesinde

‎Gözleri ela idi sanırım

‎Son hikâyesini yazdı 

‎Yalnızlığın ucunda 

‎Kendi sesinde

‎Kendini yok etti

‎

‎

‎