‎

          ...

Duvarın dibine oturmuş 

‎Çocukluğumu satıyorum 

‎Zamanın uşağına

‎Alacaklı çıkıyor 

‎Üstüne dünden kalan 

‎Gülümseme kırıntılarını da istiyor 

‎Ah be 

‎Ne çok veriyoruz 

‎Kendimizden, geçmişe ve geleceğe 

‎Şimdi bu 

Kaçıncı çocukluğumdan vazgeçişim 

‎Duysa kızardı Annem belki 

‎Oysaki kaderin oyuna yenik düştük 

‎Hiç Sabah olmayacak pazartesi akşamına 

‎

‎Kaldır şu dilime yapışıp ,

‎Kalan uyuşukluğu da

‎Dans edelim 

‎Yağmurun tanecikleri altında 

‎Gün ağarmak üzere 

‎Birazdan uyanacak sokaklar 

‎Oyuna dalsın bütün çocuklar 

‎

‎Kimbilebilir ki ...

‎Belki birinin boğazından 

‎Son bir akşam düştü 

‎Belki de tan vakti ile

‎Son nefesinden vazgeçti biri 

‎Herkes çocukluğunu öldürüyor 

‎Bir sonraki gün uğruna işte 

‎

‎Ben Çocukluğumu 

‎Dut ağacın gölgesinde ki

‎Karıncalara bırakarak 

‎Rüyalarım için 

‎Geceden yıldız çalıyorum 

‎Sonbahara bulanmış ülkede 

‎Kaldır şu üşengeçliği üstümden de

‎Yaprakların arasında 

‎Gezinti yapsın ayaklarım 

‎Belki gençliğime rastlar

‎Hasbıhal ederiz 

‎Belki de çocukluğumu geri verir

‎Karıncalar

‎....

‎

‎

‎

‎

‎

‎