Annem
Zaman...
Gün doğumu boşluğuna
Sonsuzluğu telaffuz ediyor.
"Kalk, gel!" diyor içimdeki
Milyonlarca kelime,
Çıktığı yeri yakarak.
Gel, gel...
Yangın olmuş gözlerime sarıl ki
Özlemim dinsin.
Zaman yaklaşıyor
Gittiğin o sabaha;
Üç yıl, 1095 gün geçmiş...
Kulaklarımda çığlıklar,
Gözlerimden sokakların haykırışı
Gitmiyor bir türlü.
Annem...
Sayısız gözyaşı
Akıp yol alıyor gözlerimden.
Şimdi toprağından çok uzaktayım;
Ne olur gel, sustur şu içime
Batan hasretini.
Dayanamıyorum artık
O güne doğacak güneşe.
Annem...
Şimdi burada olsaydın,
Kanepenin diğer ucunda...
Başımı dizine koyup
Saatlerce ağlamak isterdim.
Sesini çok özledim,
Annem!
Bu nasıl tarifsiz bir acıdır ki
Kelimeler bile ağlıyor dilimde.
Ben seni çok özledim,
Annem...
