Annem

Zaman...

Gün doğumu boşluğuna

Sonsuzluğu telaffuz ediyor.

"Kalk, gel!" diyor içimdeki

Milyonlarca kelime,

Çıktığı yeri yakarak.

Gel, gel...

Yangın olmuş gözlerime sarıl ki

Özlemim dinsin.

Zaman yaklaşıyor

Gittiğin o sabaha;

Üç yıl, 1095 gün geçmiş...

Kulaklarımda çığlıklar,

Gözlerimden sokakların haykırışı

Gitmiyor bir türlü.

Annem...

Sayısız gözyaşı

Akıp yol alıyor gözlerimden.

Şimdi toprağından çok uzaktayım;

Ne olur gel, sustur şu içime

Batan hasretini.

Dayanamıyorum artık

O güne doğacak güneşe.

Annem...

Şimdi burada olsaydın,

Kanepenin diğer ucunda...

Başımı dizine koyup

Saatlerce ağlamak isterdim.

Sesini çok özledim,

Annem!

Bu nasıl tarifsiz bir acıdır ki

Kelimeler bile ağlıyor dilimde.

Ben seni çok özledim,

Annem...