ZAMAN DİLSİZ

     
       ZAMAN DİLSİZ

Kadın adamı sevdi
Geceyi bekledi
Dökülmüş acılarını alıp
Yıldızlara savurdu
Ellerine oturan kanı ile
Kadın adamı sevdi
Avuçlarına yüreğini asıp
Güneşi bekledi
Gözlerine oturan yaşlarla
Sabah oldu
Gün sığmadı ayaklarına,
Yaraları kabuk bağladı.
Kadın adamı sevdi
Ruhunu üfledi,
Fırtına çıktı sesinde
Çoğaldı zamanda...
Günleri devirdi kapılar ardına,
Yara bere içinde
Kadın adamı sevdi
Can taşıdı bedeninde
Zamanı var etti
Mavi göğün altına
Kadın adamı sevdi
Zaman dilsizleşti
Şaçlarına düşen aklarda
Kadın adamı sevdi
Gözlerine düşen suretini
Bir hançer gibi  deşti elleri ile
Yüreğini söküp avuçlarına verdi adamın
Kayboldu sesi hiç olmamış gibi
Düştü kendi hayatından bir yaprak misali
Yazıldı zamana