KADIN ve MEVSİM

Sonbahar akşamı,

Karanlık izbe bir köşede

Bir kadın vardı kapı önünde

Gözlerinde yaralı bir gün taşıyordu

Eski bir anı sinmişti üstüne sanki

Yok oluyordu kendi içinde

Kadın, mevsimlerin içinde

Düş kadar derin bir karabasanda boğulurken

Kış koşarak geldi

Kırık dökük kadınların gülüşlerinde

Sonsuz bir zamana yazılmış gibiydi kadın,

Mevsimini yaşıyordu bir belki de

Kadını sonbahar akşamına gömdüler

Sessiz çığlıklar eşliğinde

Belki de zaman az'dı

Derin bir gülüşü eksilttiler  gözlerinde

Ağıdın içinde cana geldi kadın

Bütün dinlerin ucuzluğunu yararak

Kadınlar, sonbahara benzerdi

Seslerine  rüzgârın çını,

Saçlarına sonbahar dokunurdu

Ellerindeki zamanı durdururcasına