‎ ÇINAR AĞACIN GÖLGESİ

Oysa ki henüz bitmemişti şiir

‎Eksik kalmış dünkü  cümlem 

‎Şimdi satır aralarına

‎Bugünün cümlesini 

‎Çınar ağacın gölgesinde  

‎Saklanmış dolunayı eşliğinde

‎Çiziyorum avuç içime

‎Omuz başıma

‎Tel tel dökülmüş saçlarımın içinden 

‎Gidenlere bakıyorum

‎Gelen telaşlı halde

‎Giden yokluğunu bırakmış gibi

‎Oysa ki sadece özlem di 

‎Gözlere düşen yaşları

‎Kimse fark etmedi 

‎Gecenin telaşlı karanlığında

‎Masanın ucunda öldüğünü

‎Yeni bitmedi belki 

‎Belki de belliydi başından

‎Ölümün soğuk eli  oradaydı 

‎Sofraya oturmuş o son kadehi 

‎Tek dikişte içmekti...

‎Lügatın da yoktu belki 

‎İçti neyi unutmak istiyordu 

‎Bu kadar acele edecek 

‎Yan masa narsist düşüncelerin peşinde 

‎Arka masa aşkın peşinde 

‎Çapraz masa da ben gibi 

‎Bilinmez logaritmaların peşinden 

‎Hayatını izole ediyor kendince

‎Yaşamak neydi diyor 

‎Son cümlesini unutmuş gibi 

‎Yeni cümleler arıyor 

‎Sade kahvenin telveleri arasında ,

‎

‎Seni özlemek beni öldürüyor diyor 

‎Masadan kalkmadan 

‎Bittin bu gece 

‎Bütün düşünürler adına

‎Sokrates kesti cezamı

‎Ben de idam sehpanı diktim

‎Şimdi git kendini as

‎Beni de gece ile bırak 

‎Kirletme ellerimi

‎

‎Son bir cümle belki 

‎Boş  bardağın masaya inişin de

‎Gecesini kaybetmiş 

‎Bir sarhoşun dilinde 

‎Yankılanır son kez 

‎Kimin di bu karanlık gece bilinmiyor

‎Biri öldü oysaki o masa da 

‎İki cenaze kalktı oradan

‎Kimse fark etmedi 

‎Ben neydim o gece 

‎Hatırlamıyorum bile

‎Neden o kadar içtim 

‎Duyduklarım mı çok gelmişti

‎Gördüklerim mi dilli mi bağlamıştı 

‎Neyse işte birileri o gece öldü 

‎Kiminin cenazesini 

‎Karıncalar kaldırdı

‎Kimin-kini de en yakın arkadaşının 

‎Sol omzu kaldırdı 

‎Ölüm geldi masalar teneffüse  çıktı 

‎Kediler bayram etti 

‎Bir iki gece kuşu

‎Şarkılarla yolcu etti herkesi 

‎Çınar ağacı gecenin içinde

‎Kendi gölgesine fısıltılar bıraktı sadece

‎